Kwestie 1: Indeling op niveau

In de volgende jaren schommelde het ledenaantal tussen de 15 en de 45. Er gingen wel eens stemmen op om een indeling op niveau te maken, maar dat lag heel gevoelig. De meeste volleyballers kenden elkaar al heel lang en speelden voor de lol samen. Ze vonden het erg vervelend om te horen dat ze minder zouden zijn dan anderen.

In 1986 kreeg de club, die inmiddels Volleydots was gaan heten, bezoek van enkele mannen uit Keulen. Daar bestond al een paar jaar een homovolleybalclub, Janus.

Maar duidelijk ook eng: de club was doodsbenauwd voor een afgang. In de Gayzette van de SAD schreef de Oriëntatiecommissie:

De commissie schatte na haar bezoek in Keulen in dat het mogelijk moest zijn om met gelijkwaardige teams aan te treden. Mits er het komende halfjaar gerichte aandacht zou zijn voor speltechniek en spelregels. Bij de training moest elke set een andere speler scheidsrechter zijn en aangeven waarom hij floot. Iedereen kreeg schriftelijke informatie over net- en voetfouten, wanneer de bal uit was en wanneer gestolen, hoe het zat met time-outs, wissels etc. Om de smashtechniek en andere balvaardigheden te oefenen werd het net af en toe wat lager gehangen.

Aan het Keulse toernooi op 4 april 1987 deden 14 leden van de Volleydots mee. Daarnaast 24 uit Berlijn, 12 uit Frankfurt en 30 uit Keulen zelf. Deels werd gespeeld met teams die "aus den vier Städte zufällig zusammengestellt" werden en deels met stedenteams, die "von der Leistung her ausgeglichen sein sollten!".

De door sommigen zeer gewenste en door anderen zeer verfoeide niveau-indeling begon als een zwaard van Damocles boven de club te hangen. Er waren het laatste half jaar veel nieuwe leden ingestroomd, mede door oproepen in homobladen en bijvoorbeeld ook deze advertentie in Folia, het blad voor studenten van de Universiteit van Amsterdam:

In de Nieuwsbrief van augustus 1987 een sterk staaltje van 'Hoe houden we iedereen tevreden?'. De trainingsavond was met twee uur verlengd. In het eerste deel van de avond (van 18 tot 20 uur) kwam de nadruk te liggen op het recreatieve, met in het laatste halfuur ook eens een andere sport. Het tweede deel (van 20 tot 22 uur) was gericht op balbeheersing, speltechniek, tactiek en leren fluiten. Daarin werd ook geëxperimenteerd met diverse selectiesamenstellingen. Alle leden konden kiezen of ze aan één of twee delen meededen. Zo kon iedereen in de training wel genoeg van zijn gading vinden.

Maar selecteren werd onontkoombaar bij toernooien. De vereniging nam eind augustus met één team op recreantenniveau deel aan een regulier buitentoernooi in Spaarnwoude en in het najaar met twee teams aan de maandelijkse NeVoBo-recreatietoernooien. In oktober organiseerden de Volleydots zelf een toernooitje met Janus uit Keulen, een heteroteam uit Vreeland en drie eigen teams. De Gaykrant schreef hierover:

Vanwege die selectie voor toernooien werd er toch een TC in het leven geroepen. Frank en Roland hadden de twijfelachtige eer om te mogen beslissen over de indeling. Dat viel helemaal fout. Een aantal vrienden-van-het-eerste-uur vond het voor de hand liggen dat zij - omdat ze met de club waren begonnen - het eerste team zouden vormen. Er gingen vele vergaderuren overheen en uiteindelijk kwam het tot een scheiding. De pioniers bleven met een man of negen Volleydots heten en de rest ging op zoek naar een nieuwe naam.


verder naar: Onze naam

Het briefhoofd,
met het wapen van Amsterdam

Warming up
voor het toernooi in Keulen,
voorop Carlo