|
En zo kunnen we nog wel jaren doorgaan
Vanaf 1992 vonden er geen grootschalige veranderingen meer plaats en speelden er geen echt heikele kwesties meer. Netzo was eigenlijk een tamelijk gewone volleybalvereniging geworden. Met gebruikelijke perikelen: geen trainers kunnen vinden of geen opvolgers voor aftredende bestuursleden, een TC die op z'n gat lag, een bestuurslid dat nauwelijks functioneerde, mensen die de club verlieten omdat hun relatie met een ander Netzo-lid gestrand was. En ook met de gebruikelijke hoogtepunten: promotie naar een hogere klasse, feesten en geslaagde toernooien (bijvoorbeeld het Lustrumtoernooi met Pinksteren 1993 samen met de Volleydots, met een slotfeest in Artis).
Er ontstonden min of meer natuurlijke golfbewegingen:
- nu eens ledengroei (reactie: een ledenstop plus wachtlijst) en dan weer ledenverlies (reactie: een ledenwerfcampagne)
- nu eens een nijpend tekort aan spelverdeelsters (reactie: aanvalsters schoolden zich onder enige druk om) en dan weer een feitelijk overschot (reactie: een spelsysteem met drie spelverdeelsters)
- nu eens financieel vette jaren (reactie: de penningmeester maakte beleid om de reserve te verkleinen tot een veilige omvang) en dan weer magere (reactie: verhoging van het lidmaatschapstarief en strakke begrotingsregels)
- nu eens weinig gezamenlijkheidsgevoel tussen de mannen en de vrouwen in de vereniging (reactie: bestuur, feest- en toernooicommissie maakten zich zorgen en sjorden en duwden, maar de andere leden gaven niet thuis) en dan weer veel (reactie: gemengde activiteiten werden hoog gewaardeerd).
De mannenafdeling en de vrouwenafdeling functioneerden flink verschillend, maar dat hoefde geen problemen op te leveren. Het ging om verschillen in organisatiestructuur en aanpak, in manier van communiceren, in focus.
Voor de vrouwen was van het begin af aan de NeVoBo-competitie het belangrijkste richtpunt. Er kwamen uiteindelijk vier competitieteams. De trainingsgroepen werden daar ook op afgestemd: elke groep bestond uit een team plus recreantenleden van gelijkwaardig niveau.
Onder de mannen leefde de NeVoBo-competitie minder. Om aan een team te kunnen komen (eerst één, toen een tijdlang twee en nu weer één) werden spelers uit verschillende trainingsgroepen bij elkaar gesprokkeld. De mannen waren meer gericht op de Homocompetitie; daar deden ook steeds heel wat Netzo-teams aan mee.
De Gay Games werden een evenement waar Netzo naar toe leefde. In New York in 1994 nam de vereniging deel met twee mannen- en twee vrouwenteams.
Mart:
"Dat wil zeggen: we gingen met één groep Netzo-vrouwen, want na maanden gesteggel waren er nog geen twee teams gevormd. De niveauverschillen waren erg groot. De beste speelsters wilden gewoon een sterk en een zwakker team, maar vooral de middenmoters vonden dat we moesten mixen tot twee gelijkwaardige ploegen. We hadden twee teams ingeschreven in dezelfde klasse, dus de beslissing kon eindeloos uitgesteld worden. Pas in de trein onderweg naar de sporthal waar we de eerste dag moesten spelen (anderhalf uur reizen!), kregen we de samenstelling van twee mixteams rond.
Die waren trouwens wat kleiner dan gepland, omdat op de laatste training voor ons vertrek Tineke en Mieke zich zodanig blesseerden dat Tineke thuis moest blijven en Mieke met een gipsbeen in een rolstoel alleen toeschouwer kon zijn." |
De Gay Games van 1998 waren natuurlijk een geval apart. Er deden heel veel Netzo-teams mee. Vrouwen 1 won zilver en Vrouwen 2 brons. Voor een groepje Netzo-leden was het spelen zelf een soort tussendoortje. Al een aantal jaren hadden zij zich intensief beziggehouden met de voorbereiding van het evenement. Eerst trok Netzo eigenlijk de hele kar; daarna organiseerden Netzo-ers het volleybalonderdeel (200 teams in negen sporthallen!) en John het roeien.
In Sidney in 2002 kwamen één mannenteam en twee vrouwenteams uit. Vrouwen 1 veroverde zilver.
Toernooien, vooral internationale, waren de krenten in de Netzo-pap. Overal in Europa en een paar keer daarbuiten is de vereniging vertegenwoordigd geweest door één tot wel zes teams tegelijk. Een vast baken in de toernooikalender vormde het eigen Netzo-toernooi, de eerste jaren in oktober of november en geleidelijkaan uitgekristalliseerd in het Sinterklaastoernooi. Dit werd een uniek evenement, door de typische Sinterklaassfeer, het ongeveer even grote aantal vrouwelijke en mannelijke deelnemers en het gezellige gezamenlijke feest.
Om kort te gaan: Netzo is volwassen geworden. Dat is niet helemaal hetzelfde als 'Netzo is groot geworden' of in elk geval is de club niet groot gebleven. Op een hoogtepunt hebben we wel eens bijna 150 leden gehad en nu komen we nog niet aan de 100. Maar de geschiedenis heeft aangetoond dat we power hebben en uithoudingsvermogen. Altijd zijn er wel weer leden die de zaak draaiende willen houden of met wat extra initiatief 'leuke dingen doen voor de mensen'.
Netzo kreeg misschien trekken van een gewone volleybalvereniging, maar het blijft speciaal voelen om bij de club 'bij de club te horen'.
Zo kunnen we nog wel jaren doorgaan. Laten we dat ook maar doen.
terug naar Inhoudsopgave
verder naar Intermezzo Tenue
verder naar Intermezzo Vrouwen
verder naar Overzicht bestuursleden
verder naar Ondertussen in Nederland en omgeving
|
