|
Intermezzo: Vrouwen
Ze zijn in de ledenlijsten niet terug te vinden, maar in 1988 begonnen er een paar vrouwen mee te doen aan de trainingen in de Zocherstraat. In elk geval Liesbeth en een Mieke van wie niemand meer de achternaam weet, maar nog wel dat het een felle tante was.
Het eerste schriftelijke bewijs dat Netzo als vereniging open begon te staan voor vrouwelijke leden, was weer een advertentie in Folia Civitatis, het studentenblad van de Universiteit van Amsterdam, op 9 december 1988:
HOMOVOLLEYBALVERENIGING NETZO
zoekt enthousiaste volleyballers (M/V)
tel. 862405 |
In januari 1989 schreef John aan iemand die erop gereageerd had, dat zich 8 vrouwen hadden aangemeld. Voor een nieuwe groep waren eigenlijk minimaal 12 personen nodig, omdat zij zelf hun zaalhuur moesten kunnen opbrengen. En natuurlijk omdat je dan lekker tegen elkaar kon spelen. Toch verwachtte John dat de vrouwengroep binnenkort zou starten, in de hoop op een wervende werking.
Dat werd april, met bijna 30 vrouwen. De training vond plaats in de gymzaal van het Marcanticollege aan het Frederik Hendrikplantsoen, donderdags van 18.45 tot 21 uur. De eerste trainster was Karin, een studente aan de Sportacademie. Die voor het gemak in Goes woonde. In augustus nam Nelke het trainerschap van haar over.
Mart:
"Van het trainen in het begin herinner ik me weinig. Lekker natuurlijk om weer eens te volleyballen. Dat kleine gymzaaltje was wel wennen, met die lastige ringen. Eerlijk gezegd weet ik vooral nog heel goed dat we na afloop van de training altijd naar Saarein gingen. Die grote ronde tafel boven was op donderdag gewoon van ons. Als er bij onze binnenkomst toevallig andere vrouwen zaten, lawaaiden we die binnen de kortste keren weg." |
Tijdens de ALV in mei kwam aan de orde dat bij zich voortzettende groei indeling in twee niveaugroepen nodig was. Dus moest de TC (geen vertegenwoordiging, maar twee daartoe capabel geachte leden die de samenstelling van de trainingsgroepen bepaalden) aangevuld worden met een vrouw. Jan en Simon kregen gezelschap van Mart.
Op 14 december 1989 was er na de training een Vrouwenoverleg in het COC. De vrouwen wisselden van gedachten en maakten afspraken over deelname aan de NeVoBo-competitie en aan toernooien, opdeling in twee trainingsgroepen, trainsters en een ledenwerfcampagne.
In Sek, het ledenblad van het COC, verscheen in februari 1990 de volgende advertentie:
Zin in volleybal?
Homovolleybalvereniging
NETZO
heeft plaats voor enthousiaste vrouwen.
Bel voor meer informatie Liesbeth of Mart.
|
Het aantal vrouwenleden nam toe en bleef schommelen tussen de 40 en de 50. De TC's bedachten ingenieuze constructies om trainingsgroepen van verschillend niveau aan hun trekken te laten komen, ook al waren er te weinig velden beschikbaar.
En meestal moet de TC bovendien zorgen dat de speelsters die de lagere groepen training gaven, ook gewoon zelf konden trainen. Als voorbeeld een indeling die de TC op 16 december 1992 rondstuurde:
| groep 1 |
21 - 23 |
8 competitiespeelsters (V1 3e klasse) |
3 recreanten |
| groep 2 |
21 - 23 |
16 competitiespeelsters (V2 4e klasse en V3 5e klasse) |
2 recreanten |
| groep 3 |
19 - 21 |
9 competitiespeelsters (V4 5e klasse) |
7 recreanten |
| |
tot 20.30 uur samen, daarna aparte teamtraining en beginnerstraining |
De TC had toen voor het eerst een vierde team opgegeven bij de NeVoBo. Er waren namelijk 33 vrouwen die competitie wilden spelen en dat was echt te veel voor drie teams. De nieuwe indeling betekende wel dat enkele vrouwen die in het seizoen daarvóór in het toenmalige V2 gepromoveerd waren naar de vierde klasse, nu in V3 terechtkwamen en dus weer vijfde klasse moesten spelen. "We hopen dat iedereen zich raliseert dat deze situatie waarschijnlijk maar voor een half jaar zal bestaan en dat we in juni een groot promotiefeest kunnen vieren." Maar voor de zekerheid hield de TC op 18 december een spreekuur in de kantine "voor iedereen die opmerkingen, vragen of andere belangrijke mededelingen heeft over de indeling van de competitieteams".
Overigens kwam het promotiefeest er inderdaad. Uit het verslag van de Vrouwenvergadering op 23 april 1993: "Het feest vindt plaats op 4 juni, bij Clé thuis <een enorme ruimte in een kraakpand>, vanaf 21 uur. Clé vertelt welke optredens er zullen zijn. Sommigen optredenden zijn blij verrast."
De Vrouwenvergadering speelde een belangrijke rol voor het TC-beleid. Achteraf kreeg het fenomeen een beruchte naam, omdat het er in de bijeenkomsten heftig aan toe kon gaan. Op de vergaderingen kwamen praktische punten aan de orde, zoals vacatures voor bestuurs- of TC-leden of scheidsrechters en de voorbereiding van een toernooi of feest. Daarnaast wilde de TC de meningen van vrouwenleden horen over voorstellen voor beleid.
Tineke:
"In 1993 ging het bijvoorbeeld over of Netzo-leden voor deelname aan toernooien voorrang moesten hebben op vrouwen die niet meer bij Netzo speelden, maar nog wel mee wilden doen aan toernooien. Daar waren we het snel over eens: die moesten pas uitgenodigd worden als er te weinig speelsters van Netzo waren. Maar hoe moest je dat invullen? Maakten we een 'wachtlijst' met een bepaalde volgorde (wie een keer meedeed, kwam onderop) of gingen we loten? En als we indeling op niveau overeind hielden,
hoe bepaalde je dan het niveau van vrouwen die niet meer speelden?
Een andere afspraak was dat instroom van nieuwe competitiespeelsters niet mocht betekenen dat leden die al langer in een team speelden, zouden moeten doorschuiven naar een lager team. Wel wilden we natuurlijk open blijven staan voor nieuwe speelsters. Het ging erom dat ze niet meteen konden rekenen op een plek in een team waar ze qua niveau misschien thuis zouden horen. Gelukkig was er op dat moment in alle teams nog ruimte voor extra speelsters.
In 1995 was de opbouw van de vrouwenafdeling een belangrijk item. We vonden het voor invallen en doorstromen geen goede zaak dat er grote gaten zaten tussen de competitieteams. Om meer aansluiting te creëren tussen team 1 en 2 en tussen team 3 en 4 ontwikkelden we een speerpuntenbeleid. De teams die we vooral sterker wilden maken, zouden speciale aandacht krijgen bij de trainingen. Op dat moment trainden 2 en 3 samen, maar we konden de trainingsindeling zo veranderen dat 1 en 2 regelmatig samen trainden en ook 3 en 4 samen. Een andere manier was relatief meer speelsters in de speerpuntenteams zetten of specifiek daarvoor nieuwe leden werven. En die teams moesten er natuurlijk ook zelf wat aan doen, door een hoge trainingsopkomst." |
terug naar de Inhoudsopgave
|
