|
Intermezzo: Tenue
Voor toernooien bestempelden de Volleydots witte shirts met het logo.
Bert:
"Maar daar moet je je geen aardappelgehobby bij voorstellen, hoor. We hadden een plastic mal en daar tamponneerden we dan speciale roze en zwarte kledingverf overheen zodat de uitgespaarde afbeelding op de stof zichtbaar werd. De shirts konden gewoon in de wasmachine." |
Toen Netzo in de NeVoBo-competitie zou gaan spelen, wilde men een outfit waar het team echt mee voor de dag kon komen. Maanden werd er gediscussieerd over kleur, materiaal en model. Op een multiple-choiceformulier kon men wensen aankruisen als pofmouwen, vlindermouwen, blote rug. In april 1988 werd een bestelling geplaatst voor 36 setjes: de broekjes mexico groen (3 maat 5, 19 maat 6, 9 maat 7, 5 maat 8) en de shirts met lange mouwen in London geel (8 M, 14 L, 7 XL en 7 XXL). Beide zeer glimmend, maar in een traditionele vorm.
Bert:
"We vielen in elk geval op in de reguliere competitie. Met die kanariekleuren kon men ons bij wijze van spreken in het donker nog herkennen." |
In oktober 1989 werden die kleuren overigens beschreven als milieugroen en zonnebloemgeel. Toen werd gepleit voor een nieuwe outfit. De stof van de 'oude' nam geen vocht op en de kleurencombinatie ondervond toch enige weerstand. Veel leden die het hadden aangeschaft, waren inmiddels vertrokken.
Een verenigingstenue was wel belangrijk voor de op dat moment zo opgesplitste club.
Het werden een marineblauw Rucanor broekje met een Netzo-logootje en een kobaltblauw poloshirt met korte mouwen. Netzo-bericht 3 meldt dat de leden 10% korting konden krijgen bij het Sportpaleis in de Jan van Galenstraat. Als ze het daar uiterlijk 14 november pasten en bestelden, konden ze het tenue nog vóór het internationale Netzo-toernooi van 18 november in bezit hebben. Het moest namelijk nog bedrukt worden.
Al tijdens de rondvraag van de ALV op 13 juni 1990 werd het tenue weer aan de orde gesteld. "Het is een pijnlijk punt, maar het lichtblauwe shirt is al versleten." Toch ging het nog jaren mee. Misschien wel dankzij de praktische tip op die ALV: "Je hoeft het tijdens de trainingen niet te dragen."
De volgende jaren was er af en toe sprake van een tenue-clubje, maar pas bij aanvang van het seizoen 1994/1995 ging de vereniging over op de huidige zwarte shirts met het roze-driehoeklogo. De leden kregen de keus uit lange of korte mouwen. En het advies er zelf een zwart broekje bij te kopen.
Over het tegenwoordige Netzo-shirt bestaat een misverstand. We spelen niet in 'een echte Henk Duyn', want het ontwerp van het logo is van Luc Couvée. Kunstenaar Henk zorgde wel jarenlang voor het bedrukken.
In 1997 kwam er door toedoen van Lambert van de PR-commissie nog een keer een geel shirt op de Netzo-markt. Met de tekst: Netzo op weg naar de Gay Games '98. Het shirt werkte niet alleen als stimulerend statement, maar ook als advertentie. Op de voorkant stond onder Netzo Amsterdam - Nederlands grootste homo/lesbische volleybalvereniging dat we plaats hadden voor beginners en gevorderden, dat we op vrijdagavond trainden en het nummer van de Netzo-infolijn en het postadres.
terug naar de Inhoudsopgave
|
