|
Gay Games
In eerste instantie zag niemand bij Netzo er iets in. "Gay Olympics, moet dat nou? Weer zo'n initiatief van die rare Amerikanen." Maar tijdens een internationaal homotoernooi in 1989 maakten twee Amerikaanse teams de andere deelnemers enthousiast. En toen ging het balletje rollen. Uiteindelijk deden er in Vancouver drie mannenteams en één vrouwenteam van Netzo mee.
Tineke:
"Eerst vergaderden we over 'hoe krijgen we er speelsters bij?'.
We waren aanvankelijk maar met vier vrouwen van Netzo.
Ineke kwam erbij vanuit een andere club, maar Marjan volleybalde daarvóór überhaupt nog niet.
Daarna zochten we sponsors. We kregen geld van verschillende instellingen, onder andere van het COC, dat ook shirtjes leverde. We speelden in shirts van de Exit. En The Bronx gaf badhanddoeken. Hele goeie, het is nog steeds mijn strandlaken. Alleen nam niemand ze mee naar Vancouver, want dan was je koffer meteen vol.
Liesbeth wilde niet van die badstoffen damesvolleybalbroekjes,
dus die introduceerde de Bixby-broekjes. Yolanda vond het verschrikkelijk, al die vrouwen in een mannenonderbroek.
Toen al maakten we als presentjes voor de tegenstanders die stickers met 'Keep in touch with the Dutch".
Het regelen van de reis ging vrij vlot: iedereen wilde vooraf wel naar New York." |
Bert:
"Ik begon de reis met een groep mannen in San Francisco. Op weg naar Vancouver deden we Seattle aan, omdat daar het Nederlandse herenteam voor de WorldCup speelde, tegen Italië. Wij werden op de tribune opgemerkt door de Italiaanse radio en TV. Ze wisten niks van de Gay Games, maar vonden ons verhaal zo mooi dat ze ons in Vancouver gingen volgen. Door die reportage met interviews stond Celebration 1990 in Italië meer in de belangstelling dan in Nederland. Terwijl er maar één Italiaanse deelnemer was!" |
De volleyballers vormden het leeuwendeel van de Nederlandse delegatie: er waren verder alleen een voetballer, twee tennissters en drie atleten. Die laatsten haalden wel even zeven gouden plakken.
Bij de openingsceremonie droeg de Nederlandse ploeg rode, witte en blauwe paraplu's.
Bert:
"Per land kwamen de deelnemers het stadion binnen. Beneden in de catacomben moesten we ongelooflijk lang wachten, maar we hadden zoveel plezier! Onze delegatie voelde heel erg samen: je kwam toch voor Nederland uit. Dagen van te voren hadden we in het park pasjes ingestudeerd, met allerlei bewegingen met die paraplu's. Ik was natuurlijk de hoofdmajorette. Er brak een enorm gejoel uit bij onze binnenkomst. Ik denk er met tranen in mijn ogen aan terug. Wat een saamhorigheidsgevoel." |
Tineke:
"Zoiets meemaken is uniek. Een combi die ik nu niet meer zou trekken: overdag heel goed spelen met het gelegenheidsteam (we werden vierde) en steeds tot diep in de nacht feesten.
We hadden een kast van een huis tot onze beschikking en ook nog eens een appartementje. We verbleven met z'n allen bij elkaar in dat huis, maar als iemand eens een afspraakje had, vertelde ze dat ze in dat appartement de plantjes water ging geven." |
Bert:
"Ons team had er nog een jongen uit Zeeland bij die heel hoog volleybalde, maar vergeleken met die Amerikanen stelden we helemaal niets voor. Er gingen geruchten dat Los Angeles en San Francisco voor 5000 dollar heterospelers hadden ingehuurd voor een week.
En de Amerikanen waren niet alleen fanatiek in het spelen. Al bij de eerste wedstrijd die wij floten, werden we vervangen: te soepel. Dus waren we daarna alleen nog 'helpers' voor het tellen en lijnen. Maar zelfs dat konden we nog vreselijk fout doen. Tijdens een heel belangrijke wedstrijd en natuurlijk bij een heel belangrijk punt, was onze lijnrechter Carlo op het moment dat er gesmasht werd, net even zijn veter aan het vastmaken. De Amerikaanse scheidsrechter explodeerde!" |
Mart:
"Fantastisch was het. Mijn thuisfront kreeg zoals ze dat noemden 'hemelse' brieven en telefoontjes. Alles, zelfs het vele wachten, verliep in een gezellige en ontspannen sfeer.
Alleen bij de douane was ik nerveus, door al die hijgerige waarschuwingen vooraf. 'Don't make your political statement at the border!' Want over homoseksualiteit konden ze moeilijk gaan doen en HIV-geïnfecteerden konden ze terugsturen. Geen verkeerde dingen zeggen was de boodschap. Dus vroeg je je zenuwachtig af wát je verkeerd zou kunnen zeggen. Op de standaardvraag wat we kwamen doen, antwoordden wij - beladen met sporttassen en een ballennet - braaf: 'We're on holiday.'" |
De Gay Krant van 25 augustus meldde in de terugblik dat de door de christelijk-fundamentalistische kerk voorspelde aardschok uitbleef en het elke dag prachtig weer was. Verder legde het artikel de nadruk op de chaos. Vancouver was niet berekend op 23.000 sporters met aanhang. Voor restaurants en cafés stonden mensen uren in de rij. De sportorganisatie was helemaal een zootje, met als hoogtepunt bij atletiek twee vrouwen die achter de tafel, met de microfoon open, net zo lang stonden te kijven tot er eentje huilend opstapte.
Op de avond van de openingsceremonie was er voor het volleybal nog helemaal geen wedstrijdschema. Voor de mannen heeft de teamleider van New York op verzoek iets in elkaar gedraaid. De eerste dag speelden de teams willekeurig tegen elkaar; dan zou er een indeling komen op basis van sterkte. Helaas gingen de uitslagen van die dag verloren, dus daarna werden de teams toch met een natte vinger in de vijf niveaus geplaatst. De speelschema's werden voortdurend gewijzigd. Aanvangstijden klopten niet en teams werden soms naar de verkeerde hal gestuurd. En de hallen lagen ver uit elkaar, twee kanten op 10 en 15 kilometer van het centrum. De Gay Krant citeerde Netzo-lid Vincent:
| De organisatie heeft tot op het laatste moment teams geaccepteerd en zelf laten beslissen in welke klasse ze wilden spelen. Ze hadden gewoon een week of twee vooraf de inschrijving moeten sluiten. Iedereen met een beetje computerkennis kan dan een wedstrijdschema bedenken. |
Het was niet vanuit een gevoel 'dat kunnen wij beter', maar uit puur enthousiasme dat John tijdens een persconferentie liet vallen dat Amsterdam de Gay Games 1998 wel kon organiseren na New York 1994.
Tineke:
"Ook Marjo, die tenniste, voelde er wel wat voor. De rest was er in Vancouver eigenlijk niet zo mee bezig. We dachten: '1998 is nog een heel eind weg. Als we een Bidbook maken over hoe we het allemaal georganiseerd denken te krijgen, moet dat toch eerst nog geaccepteerd worden. Dus John mag best een balletje opwerpen. Waarom niet? Doe maar.'" |
John ging meteen voortvarend met de kandidatuur aan de slag. In De Volkskrant van 3 september 1990 werd hij geïnterviewd over het naar Amsterdam halen van de Gay Games.
Nederland heeft eigenlijk geen cultuur op het gebied van homo-sport. Netzo is de enige club waarin homo's georganiseerd aan sport doen. In de VS is het fenomeen flink ontwikkeld, noodgedwongen door de ghettovorming. In Nederland bestaat die noodzaak niet, wat op zich best verheugend is.
Of het dan niet overbodig is om de Gay Games hier te organiseren? Nee, want het is geen geïsoleerd evenement, maar juist geïntegreerd in de samenleving. De Gay Games hebben een sterk sociaal en recreatief aspect. In Vancouver was overal in de stad wel iets te beleven wat met de Games te maken had. De Gay Games benaderen zo eerder de oorsprong van de Olympische gedachte dan de moderne Spelen zelf.
Voor burgemeester Van Thijn zouden de Gay Games een perfect middel zijn tegen zijn Olympische kater. Vancouver heeft zo'n drie miljoen gulden geïnvesteerd en een veelvoud van dat bedrag terugverdiend. Homo's zijn namelijk gezellige mensen die nogal verteren. In elk geval genoeg om de organisatie eruit te laten springen. Dat is een zekerheid. |
verder naar: Nog meer gewone gedoetjes
|
